داستان شعر طنز عاشقانه

برترین شعرها ی طنز عاطفی و عاشقانه

 
روزه داری طنز
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ٤:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٧/۱٧
 

سحرگشت و ز شــــــــوق روزه داری
ز جــــــــــــــــــا برخاستم با بی قراری
***

به زحمت چشم خــــــــود را باز گشتم
ز خــــــــــــــواب ناز خود بیدار گشتم
***

ولیکن داشتـــــــــــــم بس تنبلی ها
به خـــود گفتم:خداییش هم شُلی ها
***

دلــــم می گفت: نماندست جان کافی
پاشــــــو دیگر، نماندست وقت کافی
***

خدایـــــــــا این سحر نیکوست لیکن
به خواب نــــــــاز،محتاجم بسی من
***

خدایا روزها یک ســــــــال گشتست
سحرخوردم ،ولی جان زار گشتست
***

خودت گفتی توانم می دهی کـــــو؟
توان رفتست و جانـــــم آمدست رو
***

همش اینقدر در اینقدر جثه ،لیکــن
واسه چند پرس غذا آماده ام مــــن
***

ز سستی جـــــــــان کاری هم ندارم
بجز ایــــــــــن شعر گفتن غم ندارم
***

چو اکنون موســــــــــــم افطار گشته
و سوی چشم من هم تـــــــــار گشته
***

همین جا شعر و مــــن اتمام گردیم
وندر این جاده ، پی افطار نگردیم