داستان شعر طنز عاشقانه

برترین شعرها ی طنز عاطفی و عاشقانه

 
تاکسی طنز
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ٥:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/۱٦
 

یک مسافر کش ز راهی  می گذشت

با سمندی زرد رنگ و توپ و مَشت

پیرمردی را کنار جاده دید

زد کنار و پیر هم بالا پرید

پهلوی راننده جا بود و نشست

با تمام  قدرتش در را ببست

چتد متری آن طرف تر پیر گفت

صحبتی دارم که می باید شنفت

پر شده پیمانه ات  ای نازنین

با تاسف، آخر خطی ، همین

بنده عزراییل  هستم با مرام

آمدم  جانت بگیرم والسلام

بر لب راننده گلخندی شکُفت

پیر  تا آن خنده هارا دید گفت

جُک نگفتم . جدی است این حرف من

بنده عزراییل هستم واقعاً

 گفت آن راننده از روی طرب

با سه تا مردی  که بودند آن عفب:

طفلکی  این پیرمرد از مخ رهاست

حرفهایش خنده دار و نارواست

مردها گفتند  کو پیر ای عمو؟

مانمی بینیم پیری روبرو

خسته ای، حتما خیالاتی شدی

یا دچار یک کسالاتی شدی

پیر مردی در سمندتت نیست نیست

این که می گویی چرا نادیدنی است؟

تا که آن راننده  این صحبت شنید

شد هراسان ،رنگ  از رویش پرید

در گشود و همچو قرقی  پر کشید

او فقط تا صبح، یکسر می دوید

چون که از دار و ندارش دور شد

باز حیله  بر  خِرفتی زور شد

پیرمرد و آن سه مرد ناقلا

در ربودند آن سمند  مَشت را

دستشان در دست هم بود ای عزیز

بود باید بیش از این ، با هوش و تیز


 
 
شعر طنز
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۸/۱٠
 

همسایه ی بالایی ما مشتی ماشالاست

یک زلزله با ریشتر و قدرت بالاست

در حنجره جز نعره و فریاد ندارد

شاید بتوان گفت که یک خرس بدآواست

هر روز الم شنگه بپا می کند این مرد

هر روز دراین ساختمان، قائله پر پاست

در کل وجودش دو سه مثقال ادب نیست

آثار تُفش بر سر هر پله هویداست

ماشین خودش را کج و بد می زند از قصد

تا این که بدانیم که او صاحب مزداست

با شُرت و عرق گیر ،همه ش توی حیاط است

انگار که در رامسر و ساحل دریاست

در را که به هم می زند این آدم خر زور

اسباب پس افتادن  و یک سکته مهیاست

دارد دو سه جین بچه ،همه اِ ند شرارت

این مجتمع ما کُپیِ  محشر کبراست

با همتشان، نرده شده سُر سُره  ای توپ

آن جنگل مولا که شنیدید همین جاست

کو جرات یک  گوشزد و حرف و تذکر

او گنده ترین،غول ترین آدم دنیاست

تا نیمه شب ای وای که از فیض حضورش

در واحدشان، جنگ و کتک کاری و دعواست

 یک جور که انگار لودر آمده باشد

دیریست که این سقف ،ترک خورده ی آنهاست

اسقاطی و فرسوده شد اعصاب و روانم

آثار روانی شدنم، روشن و پیداست

شاید بتوان گفت که خوشبخت ترین فرد

آن است که بی هیچ غمی  صاحب ویلاست


 
 
شعر طنز از سهراب سپهری
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ٧:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٢
 

توسط : aftab

اهل حمامم

پوستم مهتابی ست

چشمهایم آبی ست

پدرم دلاک است

سرطاسی دارد

لُنگ می اندازد

شامپو مصرف میکند

کله اش هی کف می کرد

و سپس مویش ریخت

و چه اندازه سرش براق است!

حرفه ام دلاکی است

هدف من پاکی است

می نشیند لب سکو آرام

یک نفر با احساس

او تصور میکند خوش پرو پاست!

کودکی را دیدم

می دود در پی صابون و لگن

ای نهان در پس در

خشک آورم خشک

مشتری های عزیز!

لگن خاصره هاتان سالم

رخت ها را نکنید

آبمان بند آمد!


 
 
شعر طنز
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ٧:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٢
 

گله میکرد ز مجنون لیلی که                   شده رابطه مان ایمیلی

حیف از آن رابطه ی انسانی                که چنین شد که خودت میدانی

عشق وقتی بشود دات کامی              حاصلش نیست به جز ناکامی

 نازنین خورده مگر گرگ تو را ؟              برده به دات کام و دات ارگ تو را؟

 بهرت ایمیل زدم بیشترک                        جای سابجکت نوشتم به درک

به درک گر دل من غمگین است                 به درک گر غم من سنگین است

 به درک رابطه گر خورده ترک                       قطع آن هم به جهنم به درک

آنقدر دلخور از این ایمیلم                            که به این رابطه هم بی میلم

مرگ لیلی نت و مت را ول کن                       همه را جای OK کنسل کن

 OFF کن کامپیوتر را جانم                            یار من باش و ببین من ON ام

اگرت حرفی و پیغامی هست                        روی کاغذ بنویس با دست

نامه یک حالت دیگر دارد                            خط تو لطف مکرر دارد

خسته از Font و ز Format شده ام                دلخور از گردلی @ ( ات ) شده ام

کرد رپلای به لیلی مجنون                         که دلم هست از این سابجکت خون

 باشه فردا تلفن خواهم کرد                          هر چه گفتی که بکن خواهم کرد

 زودتر پیش تو خواهم آمد                               هی مرتب به تو سر خواهم زد

راست گفتی تو عزیزم لیلی                           دیگر از من نرسد ایمیلی

نامه ای پست نمودم بهرت                              به امیدی که سر آید قهرت...