داستان شعر طنز عاشقانه

برترین شعرها ی طنز عاطفی و عاشقانه

 
پسر عمه ام رَپِر شده (شعر طنز)
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ٤:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٠
 

پسر عمه ام رَپِر شده است
اهل ژست و ادا و قِر شده است

صورتش را سیاه کرده خفن
خط ریشش رسیده تا گردن

ته صدایش گرفته و خشن است
عشق تیپ و قیافه فَشِن است

نه دلش می کشد به مایه ی شور
نه سه گاه و نه دشتی و ماهور

نه دهل می شناسد و گیتار
نه کمانچه نه دایره نه سه تار

نه تب عشق و جام مِی دارد
نه هوای دِلِی دِلِی دارد

نه که فهمیده معنی رپ چیست
رپ به معنای واقعی این نیست

هیچ چیز از هنر نمی داند
کارهای سخیف می خواند:

«مانتوی تنگ و دامن کوتاه
تاپ سِک…»لااله الا الله!

وضع و حالش اگرچه ناجور است
شده دلخوش به این که مشهور است

شده معروف بین نسل جوان
صاحب نام و شهرت و عنوان

عشق نسرین و نرگس و رعناست
پس از او انتقاد بی معناست

گرچه از هر لحاظ تعطیل است
مایه افتخار فامیل است!


 
 
نامه ی تهران جدید به طهران قدیم (شعر طنز)
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ٤:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٠
 

الا ای کـــــودکی هــــــــــایم کجایی؟           کجــــــــــــا شد راه و رسم  آشنایی؟

اگـــــر از مخلصت جویـــــــــای حالی            به غیــــــــــــر از دوری ات نبوَد ملالی

شوم قربان تــــــــــــــای دسته دارت            منـــــــــم در حســــــــرت آن روزگارت

به غیر از چند عکس نصفــه-نیمـــــه            ندارم سهــــــم از ایــــــــــــــام قدیمه

در آغــــــــــــوش طبیعـت بودم آن روز           چه آســــــــوده چه راحت بودم آن روز

تمام اهــــــل تهـــــــــران بنده را اهل           روند زندگی شـــــــــان ساده و سهل

تمــــــــــــــام خوابهـــــــایم بود رنگی          کجـــــــا رفتی عمــــــو شهر فرنگی؟!

نمی دانستی آخــــــــــــر مرد چوپان           چراگــــــاه تــــو را بلعـــــــــــــد اتوبان

هوای گلّـــه بـــــــــــــود و بیم گرگت            چه هـــــــا آمد از این مـــــــــار بزرگت

کجا شد باغ و دشت و سیر و گلگشت        شدم تهـــــران ابرشهــــــــر درندشت

یهـــــــو زرت مرا قمصـــــــــــور کردند            مرا از ســـادگی هـــــــــــــا دور کردند

به جــــــــای صرفه جویی،خودکفایی           تجمّــــــل آمد و مصرف گـــــــــــــرایی

 

دگـــر گم شد چه لوطی و چه مرشد           کجــــــــــــا آواره گشتی بچّه مرشد؟!

مدرنیتــــه برایم دوخت پــــــــــــاپوش           خدایا گیوه هــــــای خوشگلم کوش؟!

خیابانهــــــــای من گرچه شده شیک           بــــــــــــــه زنجیرم کشیده این ترافیک

فکنده رشتـــــــه ای بر گردنم دوست            کــــــه دائم می کَند از کلّه ام پوست

به یکباره کجــــــا گشتند پنهـــــــــان             کجــــــاوه،پالکی،هـــــودج،دلیجان؟!

ز بــــــــــــوق و دود خودروهای  طرفه             شده حاصل مرا سرســـــــام و سرفه

ز دود و دم هوایم رنگ خـــــاک است             دلم از بهــــــــــر اکسیژن هلاک است

کجا شد آن سحرهـــــای مــــــه آلود             هوای پــــــــــاکم آخـــــر دود شد دود

کجــــــــــــا رفتند سقــــاخـــانه هایم             قنـــــــــــاتی نیست دیگـــــر از برایم

دل این مردمان بــــــــا مد عجین شد            همه تن پوششان تی شرت و جین شد

مد آن دوره حُسن خلـــــــق و خو بود           مرام خلـــــــق حفـــــظ آبــــــــــرو بود

کجـــا از شخص سی دی در می آمد           از آنهـــــــــــایی کـه دیدی در می آمد

کجــــــــــــا شد لوطیان بــــــا مرامم             جوانمـــــــــــردان مـــــرد و نیک نامم

جوانمــــــــــــــردان تهی کردند منزل              بــــه جــــــــــــایش آمد اوباش و اراذل

از آنســــــــــو هر که نامم را شنوده               به سرعت جــــانب مـــــــــن رو نموده

به ذوق و شـــــوق بسته بار و بندیل             شده آویــــز بنــــــــــده عیـــن قندیل!

به زعم خـــــــود پی کسبی مناسب            وبالــــم گشته بــــــا یک شغل کاذب

از آنســــــــــــوتر در این هاگیرو واگیر              سیاست آمــــــده داده به مــــــا گیر

ز دعواهـــــــــــــای حزبی و سیاسی            بگیرم گـــــاه ســـــــــــــر درد اساسی

جنــــاح و حزبهــــــای جور واجــــــور               نموده حـــــــــال مـــــا را سخت ناجور

میــــان این و آن گــــردد زد و خـــورد               ولی از مـــــــــن دک و دنده شود خرد

چـــــو وقت انتخــــــــــــابات از ره آید               ز غوغــــــایش مـــــــــــرا زحمت فزاید

مرا زین تــــاب روزافـــــــــزون تب آید              کــــه جانـــــــم از سیاست بر لب آید

بچسبـــــــــانند تهمت بـــــــر رقیبان               که افزونتــــــر شــــــــــود رای حبیبان

کـــــــــــــــــه از روی رقیبان آب بردن              شده الســــــاعه عیـــــــن آب خوردن

مــــوادّ لازم پرونــــــــده ســــــــازی:             دو من تهمت، سه قطره چسب رازی!

کنــــــــــــــــون القصـــه آرامی ندارم             از آن ایــــــــام جـــــــــــــز نامی ندارم

الا ای یاد تـــــــو یـــــــــــــار و ندیمم             به قربـــــــان تـــــــــــــو طهران قدیمم

بکــــــن لطفـــــــــی برای آشنایت               مگیر از مــــــــن خیــــــالت را، فدایت!

مرا با یاد خـــــــــــود دمساز گردان            به شهــــــر خاطـــــــــــــراتم باز گردان...


 
 
شعر طنز «کلاغ سیاه»
نویسنده : سهیل شریفی - ساعت ٤:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٠
 

پای یک درخت رسید ، *** صدای خوبی شنید



نگاهی کرد به بالا ، *** صاحب صدا رو دید



یه قناری بود قشنگ ، *** بال و پر ، پر آب و رنگ



وقتی جیک جیکو می‌کرد ، *** آب می‌کردش دل سنگ



 قلب زاغ تکونی خورد ، *** قناری عقلشو برد



توی فکر قناری ، *** تا دو روز غذا نخورد



روز سوم کلاغه ، *** رفتش پیش قناری



گفتش عزیزم سلام ، *** اومدم خواستگاری


نگاهی کرد قناری ، *** بالا و پایین، راست و چپ


پوزخندی زد به کلاغ ، *** گفتش که عجب! عجب


منقار من قلمی ، *** منقار تو بیست وجب


واسه چی زنت بشم؟ *** مغز من نکرده تب


کلاغه دلش شیکست ، *** ولی دید یه راهی هست


برای سفر به شهر ، *** بار و بندیلش رو بست


یه مدت از کلاغه ، *** هیچ کجا خبر نبود


وقتی برگشت به خونه *** از نوکش اثر نبود


داده بود عمل کنن ، *** منقار درازشو


فکر کرد این بار می‌خره ،*** قناریه نازشو


باز کلاغ دلش شیکست ، *** نگاه کرد به سر و دست


آره خب، سیاه بودش! *** اینجوری بوده و هست


دوباره یه فکری کرد ، *** رنگ مو تهیه کرد


خودشو از سر تا پا ، *** رفت و کردش زرد زرد


رفتش و گفت: قناری! *** اومدم خواستگاری


شدم عینهو خودت ، *** بگو که دوسم داری



اخمای قناریه ، *** دوباره رفتش تو هم


کله‌مو نگاه بکن ، *** گیسوهام پر پیچ و خم


موهای روی سرت ، *** وای که هست خیلی کم


فردا روزی تاس می‌شی! *** زندگی‌مون میشه غم


کلاغ رفتش خونه *** نگاه کرد به آیینه


نکنه خدا جونم ! *** سرنوشت من اینه؟!


ولی نا امید نشد ، *** رفت تو فکر کلاگیس


گذاشت اونو رو سرش ، *** تفی کرد با دو تا لیس


کلاه گیسه چسبیدش ، *** خیلی محکم و تمیز



روی کله‌ی کلاغ ، *** نمی‌خورد حتی لیز



نگاه که خوب می‌کنم ، *** می‌بینم گردنتو


یه جورایی درازه ، *** نمی‌شم من زن تو


کلاغه رفتشو من ، *** نمی‌دونم چی جوری


وقتی اومدش ولی ، ***  گردنش بود اینجوری


خجالت نمی‌کشی؟ *** واسه گوشتای شیکم!؟


دوست دارم شوهر من ، *** باشه پیمناست دست کم!


دیگه از فردا کلاغ ، *** حسابی رفت تو رژیم


می‌کردش بدنسازی ، *** بارفیکس و دمبل و سیم


بعدش هم می‌رفت تو پارک ، *** می‌دویید راهای دور



آره این کلاغ ما ،‌ *** خیلی خیلی بود صبور



واسه ریختن عرق ، *** می‌کردش طناب‌بازی


ولی از روند کار ، *** نبودش خیلی راضی


پا شدی رفتش به شهر ، *** دنبال دکتر خوب


دو هفته بستری شد ، *** که بشه یه تیکه چوب


قرصای جور و واجور ، *** رژیمای رنگارنگ


تمرینهای ورزشی ، *** لباسای کیپ تنگ


آخرش اومد رو فرم ، *** هیکل و وزن کلاغ



با هزار تا آرزو ، *** اومدش به سمت باغ


وقتی از دور میومد ، *** شنیدش صدای ساز


تنبک و تنبور و دف ، *** شادی و رقص و آواز


دل زاغه هری ریخت ! *** نکنه قناریه؟


شایدم عروسی *** بازای شکاریه


دیدش ای وای قناری ، *** پوشیده رخت عروس


یعنی دامادش کیه؟ *** طاووسه یا که خروس؟


هی کی هست لابد تو تیپ ، *** حرف اولو می‌زنه!


توی هیکل و صورت ،‌ *** صد برابر منه


کلاغه رفتشو دید ، *** شوهر قناری رو


شوکه شد ، نمی‌دونست، *** چیز اصل کاری رو!


می‌دونین مشکل کار ، *** از همون اول چی بود؟


کلاغه دوچرخه داشت ،‌ *** صاحب بی ام و نبود